Levendigheidsdetectie
Levendigheidsdetectie is een technologie die verifieert dat een persoon fysiek aanwezig is tijdens een identiteitsverificatie op afstand. Het onderscheidt een echt mens van een fraudepoging met een foto, video of masker.
Levendigheidsdetectie vormt een essentiële verdedigingslinie tegen presentatie-aanvallen in digitale identiteitsverificatieprocessen. Zonder deze beveiligingslaag zou een fraudeur de foto van een andere persoon, een vooraf opgenomen video of zelfs een 3D-masker kunnen gebruiken om een identiteit te stelen.
Er zijn twee niveaus van levendigheidsdetectie: passief en actief. Passieve detectie analyseert de beeldkenmerken op de achtergrond (huidtexturen, reflecties, diepte) zonder enige actie van de gebruiker te vereisen. Actieve detectie vraagt de gebruiker om specifieke gebaren uit te voeren, zoals het hoofd draaien, knipperen met de ogen of glimlachen om zijn of haar fysieke aanwezigheid te bewijzen.
De ISO 30107-normen definiëren de vereisten voor de detectie van presentatie-aanvallen (PAD). Door iBeta of FIDO gecertificeerde oplossingen bereiken detectiepercentages van meer dan 99,5 %, wat een beveiligingsniveau garandeert dat compatibel is met de strengste regelgevende eisen.
Regelgeving
Praktijkvoorbeelden
- 1.Bij het online afsluiten van een levensverzekering wordt de klant gevraagd om het hoofd van links naar rechts te draaien voor de camera om te bewijzen dat hij of zij geen gewone foto toont.
- 2.Een online kredietplatform gebruikt passieve levendigheidsdetectie om automatisch microtexturen van de huid en oogreflecties te analyseren, waarmee een fraudepoging met een smartphonescherm voor de camera wordt gedetecteerd.
- 3.Een notaris die een authenticatie op afstand uitvoert, verifieert de fysieke aanwezigheid van de ondertekenaar door middel van een gecertificeerde levendigheidstest voordat een elektronische akte wordt ondertekend.